Ey dost, yıkılmadım..halsizim ama yıkılmadım, pes etmedim..
Sırtım yere deymez ey dost…yine gelsin yine yenerim…
kaybetsem bile, ne yazar, yine ben değilmiyim yenen, ey dost..
cünki ümidim sonsuzluğa vuslat..Bilesin dostum…
vücudumdaki darbeler yıkmadı beni de..yüreğime inen
dostların hançeri yüz üstüne takla attırdı.. ama yalnızlığımda ümitsizliğimde
bir ah dokundu ruhuma ve onu hissettim..
“O”
sonsuz dostu…bana yakın olanı…
Karanlığımda fenerim olanı, susuzluğumda ırmağım olanı,
açlığımda azığım olanı, hastalığımda reçetem olanın Aşkını tattım…
Teşekür etsem bu sizin hançerlerinize az bile..bunlar ile Rabbime yanaştırdınız…
..sağol dostlarım..
ElSabir
alvuslat
